Het 2e Razor Reel Fantastic Film Festival 2009
De vanuit Brugge opererende stichting Razor Reel is al jarenlang actief in de wereld van de fantastische film. De hieraan gelieerde website www.razorreel.be is wereldwijd een referentie. Als je met zoveel passie daarmee bezig bent, is een logische stap natuurlijk het organiseren van een eigen filmfestival. Maar voordat je die stap ook daadwerkelijk kunt zetten, heb je om te beginnen geld, medewerkers en minstens één locatie nodig. Vervolgens moet je publiek zien te trekken, wat de eerste keer uiteraard allesbehalve een makkie is. Maar eind vorig jaar was het dan toch zover: de (vuur)doop van het Razor Reel Fantastic Film Festival! Vanwege het succes daarvan vond van 2 t/m 8 november jl. in Brugge de tweede editie plaats. Wij waren erbij.
Divers en verrassend programma
Het kernteam van het RRFFF bestaat uit voorzitter Yves Ballegeer, ondervoorzitter annex festivaldirecteur Patrick Van Hauwaert en secretaris Kristof De Vestele.
Volgens Ballegeer hebben fantastische films een aantal zaken gemeen: “Het zijn films die gesitueerd zijn in een wereld die onwerkelijk is en/of waarbij de situatie zo ongewoon of extreem is dat deze niet terug te vinden is in de huidige werkelijkheid. Veelal situeren deze films zich in de volgende genres: horror, sciencefiction, thriller, anime of fantasy. Ons festival toont niet alleen horror, maar tevens zachte feeërieke vertellingen. Het is dus vooral even wegdromen uit de dagelijkse realiteit. Zoals regisseur David Lynch het mooi uitdrukt: ‘Film geeft de mogelijkheid om in het donker te dromen, om een nieuwe wereld te verkennen.’”
Ballegeer gaat verder: “Het RRFFF vertoont films uit alle uithoeken van de wereld, waaronder ook van eigen Belgische bodem. Het 2008 pakten we uit met maar liefst vijf Belgische en twee Europese premières. Ook dit jaar hebben we tal van premières en presenteren we wederom een zeer divers en uitermate verrassend programma. En alsof dat nog niet genoeg is, hebben we nog verscheidene nevenactiviteiten, die elke bezoeker zal kunnen boeien, zoals gasten die hun film komen voorstellen of kunstenaars die hun ‘fantastische’ kunst exposeren. We willen graag dat bezoekers even blijven hangen en genieten van de sfeer die om het festival hangt, want... je weet maar nooit wat er allemaal gebeurt. Toen Johan van de Woestijne alias James Desert, maker van o.a. ‘Rabid Grannies’ (uitgebracht door de New Yorkse maatschappij Troma – TvR) en ‘Lucker’, vorig jaar aankondigde dat hij bezig was om een nieuwe film te financieren, draaide dit uit op een gezellige babbel. Die babbel heeft ertoe geleid dat verschillende aanwezigen van het festival nu een rol of taak hebben gekregen in de film... En dat is nu net wat wij zo fantastisch vinden!”
Verschillende premières
Dit jaar opende het RRFFF met de Britse horrorthriller “The Children“ van Tom Shankland, hetgeen gebeurde in de luxe bioscoop Kinepolis. Alle andere films werden vertoond in de vlak bij elkaar liggende theaters De Biekorf en Cinema Liberty. De opening werd verricht in aanwezigheid van de Belgische tv-persoonlijkheid en filmkenner/-maker Jan Verheyen, bekend van o.a. “De Nacht van de Wansmaak“ en het tv-programma “De Slimte“. In “The Children“ mondt een vakantie uit in een nachtmerrie wanneer de kinderen uit twee families zonder enige aanleiding moordneigingen krijgen. Dus als je het duivelsgebroed Damien Thorn uit The Omen neemt en hij een aantal gelijkgezinde broertjes en zusjes zou hebben, zou je zoiets als The Children krijgen. Waarlijk een film die je bij de strot grijpt!
Yves Ballegeer zei het al, ook dit jaar kende het RRFFF verschillende premières. Zo was daar de wereldpremière van de Britse horrorfilm “13 Hours“ van Jonathan Gardening, waarin een groep het tijdens een storm in een verlaten streek moet opnemen tegen iets duisters. Ook nooit eerder op onze planeet te zien was de Belgische mix van fantasy en horror “Reiki“ van de in Portugal geboren Pedro Chavez. Hierin draait alles om een al honderden jaren bestaande groepering die ten doel heeft heksen te verhinderen om te reïncarneren, waarbij het magische zwaard Reiki een sleutelrol speelt.
Voor het eerst te zien in Europa was onder meer de visueel sterke en met veel gevoel voor effectbejag gemaakte, maar een tikkeltje langdradige Amerikaanse horrorfilm met een detectiverandje “Evil Angel“ van Richard Dutcher. De op het festival aanwezige regisseur, die tevens een – alleszins verdienstelijke – rol in de film speelt, is de geestelijke vader van, jazeker, de mormonencinema. Daarnaast is de uiterst aimabele en multifunctionele Dutcher, die ook nog actief is als scenarist, producer en editor, de biologische vader van zeven kinderen, maar dit terzijde… In zijn film neemt een vrouw de gedaante aan van de mythische Lilith, die een bloedig spoor trekt. Eveneens Europese premières waren het Zuid-Koreaanse mysterieuze drama “The Loner“ van Jae-sik Park, waarin een meisje dat zich in een kamer opgesloten heeft waanvoorstellingen lijkt te hebben, en de Britse zombiekomedie “Brain Dead“ van Kevin Tenney, waarin mensen na een meteorietenregen in levende doden veranderen, maar die niets met Peter Jacksons gelijkluidende film uitstaande heeft.
Hoewel de Spaanse horrorproductie “[REC] 2“ van Jaume Balagueró en de naar het festival gekomen Paco Plaza de publieksprijs van het festival wegkaapte, kon de film ondergetekende niet zo bekoren. Was het origineel nog een spannende, dicht op de huid gefilmde zombiefilm, ditmaal waren de beelden dermate vaak schokkerig, dat je er tureluurs van kon worden. Ook werd er heel wat afgeschreeuwd, wat op den duur ging vermoeien. Kortom, ondanks alle goede bedoelingen veel geschreeuw, maar weinig wol.
Films met de “Saw“-factor
Wat hier en daar opviel onder de geprogrammeerde rolprenten uit de horrorcategorie was de (schijnbare) invloed van de “Saw“-films. Voor degenen die niet weten waarop hier gedoeld wordt: we hebben het dan over scènes waarin mensen vastgeketend/-gebonden en/of gemarteld worden. Met zulke scènes werd het publiek geconfronteerd in o.a. de Australische korte film “Context“ van Stuart Simpson, de Italiaanse film “Shadow“ van Federico Zampaglione en de Britse film “Splintered“ van Simeon Halligan. Wat echter tegelijkertijd opviel, was dat deze films stuk voor stuk tot de betere behoorden – dankzij een uitgebalanceerd script, bevlogen vertolkingen en fraai camerawerk.
Van al deze drie films waren gasten present om tekst en uitleg te geven. Zo vertelde actrice Vanessa de Largie uit het 22 minuten durende “Context“ na afloop dat deze film deel uitmaakt van het bijna voltooide vijfluik “The Dark Psychosis“, maar dat Context ook als een op zichzelf staande film in de markt is gezet. In “Context“ speelt zij een tv-verslaggeefster die een vrouw beticht van het bedrijven van hekserijpraktijken, waarna deze vermeende feeks gruwelijk wraak neemt op haar. Minstens zo heftig, maar dan meer op psychologisch en seksueel vlak, gaat het er aan toe in de nieuwste film waarin de actrice speelt: de mede door haar geproduceerde thriller “Crazy in the Night“ van Jason Turley. Deze rolprent werd onlangs vertoond op het door Turley georganiseerde, de wereld rondreizende Sexy International Film Festival. Zie voor meer informatie www.innersense.com.au/vanessadelargie en www.sexyfilmfest.com.
In “Shadow“ krijgen een jonge oorlogsveteraan, een plaatselijke bewoonster en enkele ongure types het in de bossen vreselijk zwaar te verduren met een sadistische killer. Zampaglione refereert hierbij lustig aan het oeuvre van landgenoten Dario Argento (“Suspiria“,“Profondo Rosso“,“Sleepless“) en Ruggero Deodato (“Cannibal Holocaust“,“Atlantis“,“The Barbarians“). Des te aardiger was het daarom om laatstgenoemde gezamenlijk met Zampaglione acte de présence te zien geven: de mentor en de pupil, als het ware.
In “Splintered“, gesitueerd op het platteland van Wales, moeten enkele jongeren zien te ontkomen aan een moordzuchtig figuur. Hoewel dit op papier misschien de zoveelste van clichés aan elkaar hangende slasherfilm lijkt, is niets minder waar. Want gaandeweg neemt het verhaal enkele uiterst verrassende wendingen en krijgt het meer diepgang dan je aanvankelijk zou denken. De vertoning van deze film werd opgeluisterd door regisseur Halligan en producer Rachel Jones, de eega van Halligan.
Tot slot
In weerwil van het sterke en gevarieerde programma dat werd geboden, liep het niet echt storm op dit 2e RRFFF. En dat is spijtig, want dit interessante en sfeervolle festival, dat ook nog in een prachtstad plaatsvindt, verdient gewoon meer bezoekers. Maar zoals met zo veel nieuwe evenementen, heeft ook dit festival even de tijd nodig om te groeien. Het moet er ook weer niet té druk worden, maar iets drukker mag wel.
Ton Van Rooij
Foto’s: Nancy Vanwijnsberghe ©
